Odanın zifirini aralık kalan perdeden içeri sızan dolunay bozuyormuş sadece. Yalın ve çıplak bir hüzmecikmiş odayı loşlaştıran, sol elin bir ucunu, sağ dizin hafif büklümünü, ayak bileklerini aydınlatıyormuş sadece.
Bir de akıp giden düşünceler eşliğinde, karanlıkta kalan sağ elde sıkışmış, yitmiş sigarayı... Yükselterek dumanını, ışık hüzmesine ulaşmış, kendini görünür kılmış... Dumanıyla geceye yön vermeye başlamış. Okşanası, ama en ufak harekette bozulası kıvrımlarıyla... Seyrine dalınmış... Başka her şey unutulmuş... Bir nefes çekilmiş, yükselmiş duman... Hafif bir çıtırtı, büyüyen kızıl bir nokta... Derken bitmiş duman... Uykunun o bildik sıcaklığına teslim olunmuş... Sabaha kadar dansına devam etmiş duman, çağıran ama yaklaşınca kaçan dansına... Beraber yanıp toz duman olmaya...