Niye hep beni bulurlar?!

Evham denen şeyin nasıl bir hissiyat olduğunu pek bilmem doğrusu. Hele de sağlığım söz konusu olduğunda tipik bir türk olarak boşvermeci bile sayılırım. Bir enteresan ruhla daha burun buruna gelince boşvermenin mi, evhamlanmanın mı daha kötü olduğuna karar veremedim.

Ben ve 2 arkadaşım yüzerken şemsiyemizin aniden çıkan rüzgarla uçtuğunu gördük. Ötekilerin balık adam olma vasfı hayli düşüktü, epey de açılmıştık, sonumun ne olacağından habersiz olan ben kıyaya doğru olanca gücümle (ki pek yoktur) yüzmeye gönüllü oldum. Ben yüzerken yan şemsiyeden 2 abinin bizim şemsiyeyi kapayıp koyduğunu ve yazı konusu 50-55 yaşlarındaki enteresan ruh sahibi teyzenin olduğu yerde zıp zıp zıplamakta olduğunu gördüm. Neyse karaya ayak bastığımda şemsiyeyle ilgili yapacağım birşey zaten yoktu, teyze ters ters bana bakmaktaydı. Teyzeye ve 35 yaşlarındaki kızına dönerek birşey olup olmadığını, şemsiyenin çarpıp çarpmadığını sordum. Teyze "hıh" ifadesiyle arkasını döndü bana, kızına bas bas bağırmaya başladı. "Git bi kez daha kontrol et diyorum sana, pas mas olmasın sapında tetanozz (z vurgulu!) olursam ya" diye inletti ortalığı. Tekrar birşey oldu mu diye sordum, kale alan yok. Ben de tatilde olan insan sukunetiyle gidip yüzmeye devam ettim.

10 dakika kadar sonra denizden çıktık, arkadaşım tekrar şemsiyeyi açmaya yeltenince, "her ihtimale karşı" arkadaki duvarda oturmaya başlayan teyzem cırtlak cırtlak arkadaşıma bağırmaya başladı "dikkat etsenize biraz, şemsiyeyi kuma doğru dürüst gömün canım aa!! Ne kadar tehlikeli bi iş yapıyosunuz!!!" diye. İnatla kan beynime sıçramadı niyeyse. Teyzeye dönüp şemsiye kuma zor giriyor, rüzgar çıkmış, denizdeydik, tutamadık vs dedim. Teyze tam gaz cırlıyo "dikkatli olun canım aa" vs vs... Sırtı çizilmiş hafiften, kızına sırtıma bak kanıyo mu diye bağırıyo bi yandan. Kızı "yok anne bişey işte ufak bi sıyrık" diyo, nafile!!! Baktım bi yandan hala söyleniyo çok tehlikeli dikkat edin diye dayanamayıp "iyi de benden ne yapmamı istiyosunuz onu söyleyin, doktora götüreyim sizi isterseniz" dedim; "Madem benim şemsiyem yüzünden sırtınız kanıyor, bağırıp duracağınıza gelin vakit kaybetmeyelim hemen doktora götüreyim sizi. Buyrun hemen gidebiliriz." Teyzem "Ne münasebet aklı başında, kocaman kadınım kendim giderim" dedi. Bu arada kızı devreye girip "Kusura bakmayın annem biraz evhamlı da, aslında bişi yok sırtında" diye özür dilemeye başladı.

Ne evhamı hanımefendi anneniz resmen deli. Ve tüm diğer deliler gibi o da beni buldu!!! Hala söylenmekte olan kadını duymazdan geldik, şemsiyeyi de tekrar açmaktan vazgeçtik. Yarım saat kadar sonra hala duvardan inmeye cesaret edemeyen teyze kızını yanına çağırıp aynen "Bana bak son kez soruyorum, sırtımda bişey var mı, eve gidiyorum şimdi, doktora uğrayıp aşı yaptırmama gerek var mı" diye şarladı. Kızı "anne için rahat etmeyecekse yaptır ben sana ne diyim" diyince, kadın iyice sinirlendi. "Ben görüyor muyum sırtımı sanki! Çabuk söyle mühim bişi var mı?" diye kıçını yırtmaya başladı.

Acıdım. Çok acıdım... Kocasına, kızına, kolluklarıyla güneşlenen torununa... Kendime de...