İnatla tekrarlıyorum

Son günlerde benzer bir eksende dönüp duruyor muhabbetler niyeyse. Daha önce yorum olarak yazdığım bi yazı, nedenini çok anlayamadımsa da fena halde yerin dibine sokulmuştu, özetle;

"Faşizmin/aşırı milliyetçiliğin, hangi halk/ulus/millet tarafından yapıldığını önemli değildir; Kürtler de yapsa, Türkler de yapsa, Zimbabveliler de yapsa, faşizan her türlü tavır ilkeldir. Eğer ilkeli bir tavır sergilenecekse birine hayır diyip, diğerine evet denemez. Vatanseverlik altını çizerek söylüyorum, milliyetçilik değildir. Bir insanın doğduğu büyüdüğü, ekmeğini yediği topraklara bağlı olması olağan (ve hatta olması gereken) bir şeydir. Azınlıkların/ezilen halkların milliyetçiliği olmaz, baskın grubun ki milliyetçiliktir, diğerinin ki bağımsızlık temellidir gibi bir düstura da kesinlikle katılmıyorum. Kaldı ki; erdemli, toplumsal vicdan sahibi, birey olma bilincine sahip bir insanın milliyetçilik, mistik herhangi bir öğreti, şiddete başvurma gibi üç temel (ve kesinlikle aydınlanma öncesine ait) hususa sığınması ya da bunları yaşamında temel alması düşünülemez. Bu ciddiyetin bilincinde olan birey, sonuçlarını tartmadan, anlık primitif dürtülerine yenik düşmeden hareket etmeyi beceremiyorsa, o çok sevdiği(!) toprakları uğruna susmayı kabullenebilmeli, hiç değilse bu olgunluğu gösterebilmelidir."

demiştim. Yeri geldi tekrar diyorum. İnatla savunuyorum.

Politik tavrımı belirleyen üç temel "karşı duruşum" var, her koşulda ardında duracağım ve değişmeyecek olan üç karşı duruş. Yeğlediğim siyaset, dini herhangi bir motif içeremez, milliyetçilik gibi bir tuzağa kapılamaz ve şiddet içeren herhangi bir öğretiye/eğilime yakın duramaz. Bu kadar yalın. Dallanıp budaklanması ancak bu üç temele, dinden, milliyetçilikten ve şiddetten arınmış olmasına bağlı.