10 PRINT DOLI INCAPAX

Bugün bi arkadaşıma bisiklete binmeyi bilmediğimi itiraf ettim. Muhtemelen onun çocukluğu benimkinden çok daha özgür geçmişti. Ben hiperaktivite tanımla ve 4 yaşından 10 yaşıma kadar almayı sürdürdüğüm sakinleştirici/uyutucu haplarla geçirdim çocukluğumu.

Haplar işe yarıyor muydu bilmiyorum ama, haplı halimle bile çekilmez bir çocuktum. Her an bişeyleri merak eden, bulduğu her ağaca, duvara, boyundan yüksek ne varsa ona tırmanan bir çocuk. Annem sokakta oynamama pek izin vermezdi haklı olarak. Takip edemiyordu çünkü beni. Bebeklerimle oynamak gibi durağan işleri yapmak için seçtiğim favori yer apartmanın kapısının üstündeki korunaktı (yağmurluk? çatıcık? ne denir ki ona?).

Komşu teyzeler hala görüp de ispiyonlamamışsa beni, apartmanın birinci kat penceresinden o küçük çatıya atlar, susayınca, çişim falan gelince de, ordan oraya tırmanarak mutfak balkonundan eve girerdim. O sıralar arkadaşımlarımı da yönetmek gibi bir misyonum olduğundan, yavrucakların da başına devamlı bişeyler gelirdi. Annem ayılıp bayılırdı. Evde büyüdüm dolayısıyla ben. O zamanlar fox kids icadolunmamıştı. Commodore 64'üm vardı bi tane. Boulder Dash oynardım saatlerce büyülenmiş gibi (meğer o büyülenme hissi haplardanmış!) Bir de, bişeyler başarmışım hissi uyandıran bişey biliyordum:
10 PRINT doli incapax
20 GOTO 10
returne basınca bütün ekran adımla doluyordu. Ne müthiş bir zevkti.

Renkli Dünyalar diye içinde masallar, basitleştirilmiş mitolojik öyküler, makinelerin nasıl çalıştığına dair bilgiler falan içeren bir ansiklopedim vardı. Hala her sayfası ezberimde, belki binlerce kez bıkmadan okumuştum. Ama etrafta gördüğüm, anlamadığım şeylerin cevabı yoktu orada. Sıra Meydan Laruslara gelmişti (nasıl yazılıyor bilemedim, bu fransızlar bayılıyor zaten harf israfı yapmaya). Ciltleri ağır gelirdi, iki yandan kavrar, kucaklayarak taşırdım. Bir şeyi bulmak için açar, ilgili ilgisiz civar sayfalarda ne varsa okurdum, herhalde yarısından çoğu ediyor bu. Telefon rehberi ve sözlük okumayı da kattım o ara hobilerim arasına.

Annem de, babam da fazlasıyla üstüme titriyordu. Sünepe ev hayvanı gibi hissetmek hiç yabancı değil bana. Önceleri her üç ayda, sonra ise her altı ayda bir doktora götürürlerdi beni. (Neden bilahare) EEG çekilirdi. Kafama buz gibi, macunumsu bişey sürerlerdi. Çok huylanırdım. Bitmek bilmeyen dakikalar boyunca o macunların içine kablolar sokarlar, sonra hiç mi hiç bitmek bilmeyen dakikalar boyunca ağzımı açık tutmam, asla ama asla yutkunmamam gerektiği tembihlenirdi. Bazen başaramazdım. Herşey yeniden başlardı. Sonradan öğrendim ki, ağlayıp zırlarsam beni ilaçla uyutup öyle çekiyorlarmış EEG'mi. Elimize üstünde çizgiler, zikzaklar olan kağıt tutuşturulunca, babam beni hala nefret ettiğim hastane tuvaletine götürür, saçımdan o macunumsuları temizlerdi. Annem pek gelmezdi bizle, artık dayanamıyordu sanırım.

10'uma geldiğimde tedavinin sonuç verdiğine kanaat getirdi bana acıyan bir doktor amca. En çok o doktor amcayı sevmiştim. İğne falan yapmadığı gibi, komik komik oyunlar oynatmıştı bana. Gözün kapalıyken iki kolunu iyice açıp sonra işaret parmaklarını uç uca getirmece, burnunu yakalamaca; düz çizgi üstünde yürümece, gözünle hatırlamadığım bişeyleri takip ederken, bir yandan hatırlamadığım başka bişeyler yapmaca. Hapların minik olanlarını bir yıllık bir süreye yayarak bıraktırdılar, büyüklerden başta 1,5 alıyordum, önce bir, sonra yarım, sonra çeyrek aldım. Annemin zırt pırt yanıma gelip "kızım kendinde bi gariplik hissediyor musun? eksikliğini hissettiğin bişey var mı?" diye sorduğunu hatırlıyorum. Yine sonradan öğrendim ki, o haplar şimdilerde kırmızı reçeteyle satılıyormuş, yüksek oranda bağımlılık yapıyormuş. Ve ben erişkin dozu alıyormuşum.

Şimdi nasıl mıyım? Hala konsantrasyon sorunları yaşıyorum, hala düşünce akışım belli bir yol takip etmiyor, fikir uçuşmasının şahıyım, adım üniversitedeyken "serbest çağrışım doli"ydi. Ama açık olan bir nokta var ki, özellikle bu ara hipoaktivite sorunu yaşıyorum.