Saat 11'de gözümü bir haftadır fena halde korkutan bi görüşmem vardı. Sabah büroya geldim, görüşme esnasında yapmamış gibi görünmek üzere ön hazırlık yaptım biraz. Saat oldu 10:20 panik olmaya başladım, oyalanacak iş yaratmaya çabaladım kendime, n'apsam nafile! Adam geldiğinde gösterdiği fotoğraflara bakarken elimin titrediğini farkettim. Toparlandım, neyse ki - sanırım - falso vermedim. Usuli bir takım aksaklıklardan dolayı işi kabul edememe olasılığım olduğunu izah ettim, adam "inşallah bir aksilik olmaz, sizinle çalışmayı istiyorum" dedi. Çok mutlu oldum. Bir haftadır kasılıyorum ama abartmışım sanırım her zamanki gibi.
İşimi çok seviyorum, farklı bir meslek seçmeyi aklımdan bile geçirmedim, ama manevi yanı çok ağır; ciddi sonuçlara yol açacak, ve maalesef çoğunlukla telafisi mümkün olmayan sorumlulukları var. Üstüme aldığım işin altından kalkabilecek miyim acaba diye çok düşünüyorum. Neyse, bugünü kurtardım galiba. Mutluyum ben ya!!! Devamı da böyle gelir umarım...