Bünye alışık değil değil tabii kaldırmıyo, hala gıcığım, bugün de çok yoğundu çünkü. Yetişmesi gereken bi işi yetiştiremedim. Pes ediyorum. Yarın devam edicem artık mecburen, kısmetse pazartesi veririm dilekçeyi. Cumartesileri çalışmıyorum aslında ama n'apalım.

Bu arada yarın büyük buluşma gerçekleşiyor... Lise tayfamı görebileceğim yeniden. Şimdiden mutlu oldum bile...

Şimdi farkettim de, geçen gün itiraf ettim ya iyi ki bi avukat olduğumu, üstümden yük kalkmış gibi (!?) yazıyorum artık, yok adliyeye gittim de, yok dilekçe yetişmedi de... Komik!

Sabah büroya gelirken bi dersanenin önünden geçtim, herhalde deneme sınavı falan vardı, son bi gaz zavallı yavrucaklar yığılmış kapının önüne. Suratlarına bakınca acıma hissi doldu yüreciğime, kuzenim de giriyo bu sene, ben bile feci stres oldum. Şu işkenceye bi çare bulsunlar artık yazık bebeciklere! Nerde bu devlet, nerde bu millet! İlber'in bu yazısını da kuzenime ithaf ediyorum izninizlen.

Okuyucuya temelsiz gelecek günün çıkarımı: Ortakımı çok seviyorum!! İnanın nedeni var, boşa laf sarfetmiyom.