Şiirsavar

Resim, animasyon, kısa film, müzik zaten olmazsa olmaz, aman da aman blogumuz sanatla iç içe yaşıyıp gidiyor bu ara. Şiir cıs'tır benim için. Doğru düzgün okuyamam ben şiiri, vurgulayamam; en anlamlı, en güzel şiir de olsa okuduğum benim iç sesimle iğrenç bir şeye dönüşüyor çünkü. Şiir okumam ben, "ziyan etmem". Kırk yılda bir güzel okuyan birine denk gelirsem dinlerim, usanmam saatlerce sürse. Kırk yılda bir, Müşfik Kenter'le Genco Erkal kahveden arkadaşım olmadığı için. Pek şiir de bilmem o yüzden.

Sobelensem de cıs. Sobeleyen de folyo ha, başkası olsa içim yanmaz, garezi mi var nedir!? Konumuz "kendimizi anlatan dizeleri yazmak"mış. Sevdiğimiz dizeler olsa bi derece bişiler çıkabilirdi ama... beni anlatan ı ıh. Vardır mutlaka da, ben bilmiyorum. (Çıkabilirdi dediğim de, yaz gigula bi kaç sevdik şair ismi, seç beğen kopyala, anca.) Folyo, sen kaşındın. Amatör şairimize başvurmak zorundayım (epik tonda okunsun):

"Eldivenlerim, hala ellerim içindeymişcesine şişkin!"

Şimdi düşündüm de, ulan işe bak, romantik de kadınız hani ama, şöyle mum ışığında, kızılından şarap eşliğinde, sevgilinin kulağına gönülden kopup gelme bi şiir fısıldayacak mertebeye nail olamamışız demek ki hala.

Erol ve İlber'in bu sobenin hakkını vereceklerini, benim gibi mızmızlanıp şımarmayacaklarını tahmin ediyorum. Ebe adaylarım onlar yani, biri zaten şiir yazar gibi yazan buyrun benim Erol, diğeri şiirsever İlber: Yazınız içinizden gelir ise.