Neden bilahare demiştim;

Ahir zaman oldu, yazayım. 3-4 yaş arası kendime zarar vermeyi sevdiğimden sık sık acil servis yolları görünüyordu. Haplı bünye olmaya başlama nedenlerimdir.

Ansiklopedilerin durduğu yer, dolabın en üst rafı, bana 5 metre gibi görünen bir irtifaya sahip. O ansiklopedilerin üstünde de, daha önce gözüme kestirdiğim pembe haplardan var. Dışı şekerli. Ev ahalisi kendi halinde. Ama hedef çok yüksek, güya(!?) benden ilaç saklıyorlar. Bi sandalyeyi itinayla dolaba yaklaştırdım, çok net hatırlıyorum, ne kadar minder, yastık varsa kule gibi dizdim üst üste. Hedef artık elimin altındaydı, tabii parmak uçlarımda durunca. Bi kutu hapın şekerli kaplamasını emip emip, acı kısmı çıkınca yutmaya başladım.

Sonra... sonrası derin bi uyku. Annemler uykumda bi gariplik sezmişler tabii, benim gibi veledin uyuması ne mümkün gündüz gündüz. Koşunuz acil servise! Yolda anneme şiirler okuduğumu hayal meyal hatırlıyorum "anneciğim ben seni çiçekten böcekten, sarı saçlı bebekten daha çok seviyorum". Tam sarhoş muhabbeti! Burnumdan hortum sokup midemi yıkayan, elimi delik deşip edip serum takan hemşirelere de iltifatlar yağdıyormuşum. "Anne bu hemşireler ne iyi hiç canımı yakmıyorlar." Yok ya, burnundan hortum girmiş, nasıl yanmıyo, kafa bin beş yüz tabii! Ertesi akşam çıkardılar beni hastaneden.

Kısa süre sonra da banyoda lavaboya tırmanmaya çalışırken kafa üstü yere düşüp, lavabo da kafama düşünce, bayılmışım haliyle. Güzelinden bi de beyin travması geçirince, uyuşturmak şart olmuş beni. EEG'ler de haplar da bu travmadan sonra başlamış. Annemin de, onun tabiriyle, ömrü törpülenmeye. Annemi mi özledim ne? Dönüyorlar artık neyse ki...

Posta dinleme önerisi, Pink Floyd - Coming Back To Life.