Herkesin bir hayali vardır serisine devam...
Bu defakinde Berke veya Selen oldum, yaşı 13-14'ten başlayıp en fazla 26-27'ye varan (ömrü fazlasına vefa etmeyecektir bu kafayla giderse netekim!) yanlız bir bireyim. Bu hayalde sabahleyin kalksam girişi yok. Geceleri yaşıyorum sadece. Bir tek gecenin ıssız karanlığı anlar çünkü ruhumdaki ıssızlığı. Hem herkes uykuda oluyor, kendimle daha rahat "dialog" kuruyorum bu saatlerde. Sayıklıyorum. Zaten herşeyden ve herkesten nefret eder oldum, kimse ama kimse beni anlamıyor, "o" bile. Müzik dinliyorum. Seviyorum ritmin beyinimi zonklatmasını. (Cannibal Corpse, Suicidal Tendencies, bazen de babalardan Slayer veya Sepultura-yenilere yüz vermiyorum. Onlar etrafta popüler.) Adamı transa geçiriyo acaip. Kimseye güvenmiyorum. (Cem geçen gün pogo yaparken yere yapıştırdı beni) Ailemle zaten papazım, beni hiç anlamıyorlar. Okulu da bırakcam. Bana kattığı hiçbir şey yok. Burdan nefret ediyorum. Depresyondayım. (uyuşturucuya başlayiim, geç bile kaldım.) Bu ülkede ne yapılır ki, yanlış yerde doğmuşum. Offf, hem yaşamaya değer ne var ki bu dünyada. Çok mutsuzum. Mutsuzum. Mutsuzum. Mutsuzum. Acı çekiyorum. Kimse beni anlamıyor. Kaçmalı buralardan. Uykuya yenik düşüyorum. Ertesi gün okula gidiyorum. Gözler mosmor. (morarmamışsa Selen farla halledebilir bu ufak sorunu) Kulağımda kulaklık, en arkada, her zamanki yerimdeyim. Etrafımı inceliyorum. (Aslında normalim galiba- hayır hayır! yo olamaz! değilim! sil bu saçma fikirleri kafandan!) Bir tane bile dostum yok (bu konuda çabam da yok-nasılsa beni kimse anlayamaz).
Diğer iki hayalden farklı olarak mutsuz muyum? Hayır değilim, trip atarak mutlu oluyorum sadece. Düşünüyor muyum? Öyle yaptığımı sanıyorum belki ama, kafamdaki fikircikleri tekrar tekrar düzenliyorum sadece. Düşünmüyorum. Gerek yok. Çünkü dünyanın merkezi benim. Gerisi yalan. Bu halimle mutlu muyum? Kesinlikle evet. Yüreğinde mutlu bir geleceğe dair umut yeşerten biri olmamama rağmen hala "bu iğrenç" hayata son vermediğime göre, kesinlikle evet.
Tek bir anlaşılışı yok ki mutluluğun. "Alternatif kişilik" sahibi bir cahil miyim? E, evet! Açsam kendimi daha mı mutlu olurum? Bilinmez.
Bu defakinde Berke veya Selen oldum, yaşı 13-14'ten başlayıp en fazla 26-27'ye varan (ömrü fazlasına vefa etmeyecektir bu kafayla giderse netekim!) yanlız bir bireyim. Bu hayalde sabahleyin kalksam girişi yok. Geceleri yaşıyorum sadece. Bir tek gecenin ıssız karanlığı anlar çünkü ruhumdaki ıssızlığı. Hem herkes uykuda oluyor, kendimle daha rahat "dialog" kuruyorum bu saatlerde. Sayıklıyorum. Zaten herşeyden ve herkesten nefret eder oldum, kimse ama kimse beni anlamıyor, "o" bile. Müzik dinliyorum. Seviyorum ritmin beyinimi zonklatmasını. (Cannibal Corpse, Suicidal Tendencies, bazen de babalardan Slayer veya Sepultura-yenilere yüz vermiyorum. Onlar etrafta popüler.) Adamı transa geçiriyo acaip. Kimseye güvenmiyorum. (Cem geçen gün pogo yaparken yere yapıştırdı beni) Ailemle zaten papazım, beni hiç anlamıyorlar. Okulu da bırakcam. Bana kattığı hiçbir şey yok. Burdan nefret ediyorum. Depresyondayım. (uyuşturucuya başlayiim, geç bile kaldım.) Bu ülkede ne yapılır ki, yanlış yerde doğmuşum. Offf, hem yaşamaya değer ne var ki bu dünyada. Çok mutsuzum. Mutsuzum. Mutsuzum. Mutsuzum. Acı çekiyorum. Kimse beni anlamıyor. Kaçmalı buralardan. Uykuya yenik düşüyorum. Ertesi gün okula gidiyorum. Gözler mosmor. (morarmamışsa Selen farla halledebilir bu ufak sorunu) Kulağımda kulaklık, en arkada, her zamanki yerimdeyim. Etrafımı inceliyorum. (Aslında normalim galiba- hayır hayır! yo olamaz! değilim! sil bu saçma fikirleri kafandan!) Bir tane bile dostum yok (bu konuda çabam da yok-nasılsa beni kimse anlayamaz).
Diğer iki hayalden farklı olarak mutsuz muyum? Hayır değilim, trip atarak mutlu oluyorum sadece. Düşünüyor muyum? Öyle yaptığımı sanıyorum belki ama, kafamdaki fikircikleri tekrar tekrar düzenliyorum sadece. Düşünmüyorum. Gerek yok. Çünkü dünyanın merkezi benim. Gerisi yalan. Bu halimle mutlu muyum? Kesinlikle evet. Yüreğinde mutlu bir geleceğe dair umut yeşerten biri olmamama rağmen hala "bu iğrenç" hayata son vermediğime göre, kesinlikle evet.
Tek bir anlaşılışı yok ki mutluluğun. "Alternatif kişilik" sahibi bir cahil miyim? E, evet! Açsam kendimi daha mı mutlu olurum? Bilinmez.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder