Depresif bi ruh hali içindeyim bu aralar. Tekrar ergenliğe girmiş gibiyim. Ne için çabaladığımı, ne için çalıştığımı, neden kendimi yeni bir şeyler öğrenmek zorunda hisettiğimi bilmiyorum. Bir süredir yaşamak denen şey ölene kadar vakit doldurmak için, beklerken oyalanmak için yaptığımız şeylerden ibaretmiş gibi geliyor. Sabır'a takılıp kalmam bundan. Bu hissiyat yeni değil aslında ve beraberinde hep bir geç kalmışlık, hep bir şeylere yetişememek, vakit doldurduğum esnada kaçan, belki de varlığından bile haberdar olmadığım fırsatları ya da olasılıkları düşündürüyor bana. Bir bakıma alternatif maliyet - marjinal fayda muhasebesi.
2005'te yazmışım bunları. Ara ara benzer şeyleri tekrar tekrar yazmışım. Herkesin içinde bir çocuk, benim içimde bir ergen var herhalde. En pis dönem yahu! Folyo'yla dertleştik biraz, istediğimiz gibi yaşayacak yürek yok belki de bizde. Eskiden Wanga'yla da çok konuşurduk bunları. Hep aynını söylerdi, yanlış kalmadıysa aklımda Goethe'nin Genç Werther'in Acıları'ndan, "Kimsin ve neye hizmet ediyorsun?" İşte budur yıllardır takılıp kaldığım nokta.
Tam da bu noktada, yine bizim Werther yolda yürürken eski bir arkadaşıyla karşılaşır. "Hiç değişmemişsin" der arkadaşı. Werther çok bozulur, çünkü asıl olan değişmektir, aynı kalması gelişmemesi demektir.
Bu ikinci noktadan sonra daha da ilginç olansa, benim bu kitabı hiç okumamış olmamdır.
Her manada.
Söylesene kuzum, yaşıyor muyum?
(Editlemediğime dair edit: Bir iki kıçı başı dağılmış cümle olduğunun farkındayım, ama içeriğe uygun sayılabilir bu bozukluk, elleşmiyorum.)
2005'te yazmışım bunları. Ara ara benzer şeyleri tekrar tekrar yazmışım. Herkesin içinde bir çocuk, benim içimde bir ergen var herhalde. En pis dönem yahu! Folyo'yla dertleştik biraz, istediğimiz gibi yaşayacak yürek yok belki de bizde. Eskiden Wanga'yla da çok konuşurduk bunları. Hep aynını söylerdi, yanlış kalmadıysa aklımda Goethe'nin Genç Werther'in Acıları'ndan, "Kimsin ve neye hizmet ediyorsun?" İşte budur yıllardır takılıp kaldığım nokta.
Tam da bu noktada, yine bizim Werther yolda yürürken eski bir arkadaşıyla karşılaşır. "Hiç değişmemişsin" der arkadaşı. Werther çok bozulur, çünkü asıl olan değişmektir, aynı kalması gelişmemesi demektir.
Bu ikinci noktadan sonra daha da ilginç olansa, benim bu kitabı hiç okumamış olmamdır.
Her manada.
Söylesene kuzum, yaşıyor muyum?
(Editlemediğime dair edit: Bir iki kıçı başı dağılmış cümle olduğunun farkındayım, ama içeriğe uygun sayılabilir bu bozukluk, elleşmiyorum.)
HATA: Genç Werther'i gençken okumamak, okuduysan da sonunu hatırlaman, korkman lazım (sonu belli midir acaba?). Yoksa adam gibi ilişkisi olmuyor insanın.
YanıtlaSilBENZERLİK: Mezun olduğum lisenin buluşma yemeğinde ona buna laf atıp eğlenirken 10 yıldır görmediğim bir arkadaş bana "hiç değişmemişsin" dedi. Üzüldüm, çok üzüldüm. Bunu dile getirdim, sustum, masaya yeni bir 70'lik açtırdık, sonra piste çıkıp göbek attım.
azizim ağlak, ben okumadığıma göre kitabı, hala, adam gibi ilişki kurabiliyorum mu demek oluyor bu acaba? düz mantık insanıyım. sormak lazım adamceyize bunca zamandır katlanıyo bana.
YanıtlaSil"masaya yeni bir 70'lik açtırdık, sonra piste çıkıp göbek attım." 2 haftadır hiç değişmemişsin.
ağlak ben seni tanıdığımdan beri bile (bile?) değiştin. üzülme.
YanıtlaSilbi de, göbek mi attın lan iki hafta önce? bensiz mi içtiniz?? ben vardım da şuur yitimi mi yaşıyodum yoksa?
vardın vardın, tarihten emin diilim, 3 hafta önce de olabilir.
YanıtlaSil