Altruizm ve Lacivert

Lacivertler yine iş başında. Kurtuluş yok tek başına, ya hep beraber, ya hiçbirimiz diyenlere karşı. Lacivertler geçen cumartesi de oradaydı. Pazar günü de. Cumartesi karşılarında has faşizm bekçileri vardı. O kadar has bekçilerdi ki, birbirlerine girdiler. Alperenler ve ülkücüler. Lacivertler oradaydı. Gururla izlediler. Pazar günü, faşizmin tü kaka olduğunu bildiklerini için kendilerine ulusal solcu diyen, faşistim demekten utananan mekanik destekli yumuşak faşistler oradaydı. Lacivertler de oradaydı. Dokunmadılar, onlara, grundnormlarına dokunulmuyordu çünkü. Bakınız dört milyonu topladık, nasıl da demokratik haykırdık.

Gösteri izinsizdi. Peki. Bu ülkede yakın zamanda türban eylemleri de gördük. Cuma namazı çıkışları da gördük. Elçilik önü bayrak yakmalar ve hatta kravat yakmalar gördük. Lacivertler o zaman orada mıydı? Evet, izlediler. Sosyal adalet arayacak gör'güyü ne yazık ki geçtim. Ama malesef hala iki ayaklı memelilerde insaniyet arıyorum.

Öyle korkuyor ki maşası lacivertler kafası biraz çalışan biraz ufku açık her şeyden; karşılarına alet kullanan maymun, takla atan yunus, resim yapan fil koysanız onları bile copla içeri alıp işkenceyle öldürecekler.

Ucuz solculuk yapmak değil niyetim, demokrasi temennileri, uygarlaşma duaları ise hiç değil. Hem ben hiç demokrat olmadım ki. Uzun uzun yazılacak şeyler vardır belki, ama içime dolan nefret ağır basıyor şu anda.