Suya Yazı Yazmak

Görmedim hiçbirinizi, sesinizi duymadım. Ne zaman gülümser, ne zaman kahkaha atarsınız bilmiyorum. Kolay ağlar mısınız acaba? Ben kolay kolay ağlayamam. İsterim bazen ağlamayı, ağlayamam. Ikınırım olmaz.
Sonra Terminator'un sonunda Arnold "Hasta la vista baby" der, zırlamaya başlarım. Biriktirmiştim ya hani önceden, yığınla ağlanası mevzu, süzülür hepsinin yerine...

Dinlediklerim ağlatır bazen, canımın içindeki... onun canını yakmışlarsa... babasının ayakkabısını - daha küçücükken yaz boyu çalışıp kazandığı parayla aldığı okul ayakkabısını, kıyısında oynadığı dere kaparsa...
Folyo ağlarsa... ben de ağlarım, bilir o da, tutamayacaksa kendini kaçar yanımdan, ağlatmasın beni diye...
Kendi halime bırakılınca ağlayamam da bi türlü... bıçak korkum yüzünden karpuz kesemiyorum diye kapıda elinde koca karpuzla belirip "Dur ben şunu keseyim, seversin sen" diyen arkadaşımı görünce...
Bazen canım çok yanar, kararlar verirken, kararlar... Ağlarım, gözlerim şişer kapanır, bir daha nefes alamayacağımı sanırım. Canımın en çok yandığı anda, kararımı verdiğimde... taş olurum.
"Kahrolmanın" ne demek olduğunu, kelime manasıyla kahrolmayı biliyorum.

Bazen öyle zordur ki her şey, kolumu oynatmak bile, ölesim gelir hemen o anda. Bir gün öncesine kadar belki de, mutlu muydum, kendimi şanslı sayar mıydım, hatırlayamam bi türlü. Nasıl bir şeydir mutlu olmak, silinir aklımdan.

Annemin kanser olduğunu öğrendiğim gün dayanamam, ondan önce ben ölürüm sanmıştım. Kemoterapiyi annem kaldırsa ben kaldıramam sanmıştım, hele hele radyoterapiyi. Meğer yenebilirmiş kanseri. O tatilde, ben işte geçirebilirmişiz yazlarımızı...

Meğer, o an neyse etimize batan, oymuş dünyanın en önemli sorunu. Can yanması kanıksandığı anda, ayağı vuran ayakkabı, ağrıyan baş, yitip giden zaman, hiç dinmeyen yalnızlık hissi... farketmiyormuş.
Anı geldiğinde, hepsinin ama hepsinin unutulacağı unutuluyormuş.

Bana bunları yazdıran... hiç görmediğim, sesini hiç duymadığım birinin yazdıkları. Mimiklerini, bakışlarını bilmediğim, sesindeki tona aşina olmadığım...
Belki körler şehrinde ayna satmak, belki anla(şıl)mak.