Can yakan genç ölümlerden biri Camus'nünki. Anlatılana göre arabayla dönmek istememiş Paris'e, bilmem kim ikna etmiş onu öleceği yolculuğa çıkmaya, cebinden tren bileti çıkmış Albert'in.
Bugün onu oku, aklına bi şey gelsin, dön şunu oku, kaybol günümdeyim. Kafam çorbadan hallice.
"İdam cezasını kaldırmayacak bir devrim için ölmeye değmez." demiş Camus. Komünist Parti'den atılmadan hemen önce mi söylemiş acaba bunu, atıldıktan sonra mı bilemiyorum. İnsanın ne ise o olmayı reddeden tek varlık olduğunu ne zaman söylemiş acaba? Yaptığımız seçimlerin, seçimlerimizle özgürlüğe mahkum olmuş iradelerimizi, varoluşumuzun kafesimiz olduğunu ilk ne zaman düşünmüş peki? İlk o düşünmemiş ki, bu işin Kierkegaard'ı var, Nietzsche'si var değil yanıt. O ilk ne zaman düşünmüş?
Ben aslında başka şeyler demek için gelmiştim.
Diyecektim ki; iradelerimiz sakatlanmasın, ifsada uğramasın diye dogmalardan kaçtıkça; kendi dogmalarımızdan oluşturduğumuz evrenlerin tanrılarına dönüşüyoruz. Kendimizin tanrısı, kendimizin sorgulamayan müridi oluyoruz. İnsan kendine karşı adil olabilir mi, yoksa benim yaptığımı yapıp "akılları pazara çıkarmışlar, herkes kendi aklını almış" mı der? Değişip dönüşüp evriliyoruz da her an, hangi an kendimiz olmaktan olmaktan çıkıp çizdiğimiz yolun ta kendisi oluyoruz? Kendimizi sorgulamaktan sıkılınca mı seçim yapmaktan, özgür iradeden vazgeçip "akışı" koşullara, hayata, olan'a bağlamaya başlıyoruz?
Cevaplarım vardı kendimce bunlara, Camus'yle başlayıp, onla bitirecektim, "İnsanın kendi kendini yitirdikten sonra, bütün dünyayı ele geçirmesi neye yarar?" diyecektim. Olmadı. Yokmuş hiçbir yanıtım. Bağlayamadım da zaten.
Bugün onu oku, aklına bi şey gelsin, dön şunu oku, kaybol günümdeyim. Kafam çorbadan hallice.
"İdam cezasını kaldırmayacak bir devrim için ölmeye değmez." demiş Camus. Komünist Parti'den atılmadan hemen önce mi söylemiş acaba bunu, atıldıktan sonra mı bilemiyorum. İnsanın ne ise o olmayı reddeden tek varlık olduğunu ne zaman söylemiş acaba? Yaptığımız seçimlerin, seçimlerimizle özgürlüğe mahkum olmuş iradelerimizi, varoluşumuzun kafesimiz olduğunu ilk ne zaman düşünmüş peki? İlk o düşünmemiş ki, bu işin Kierkegaard'ı var, Nietzsche'si var değil yanıt. O ilk ne zaman düşünmüş?
Ben aslında başka şeyler demek için gelmiştim.
Diyecektim ki; iradelerimiz sakatlanmasın, ifsada uğramasın diye dogmalardan kaçtıkça; kendi dogmalarımızdan oluşturduğumuz evrenlerin tanrılarına dönüşüyoruz. Kendimizin tanrısı, kendimizin sorgulamayan müridi oluyoruz. İnsan kendine karşı adil olabilir mi, yoksa benim yaptığımı yapıp "akılları pazara çıkarmışlar, herkes kendi aklını almış" mı der? Değişip dönüşüp evriliyoruz da her an, hangi an kendimiz olmaktan olmaktan çıkıp çizdiğimiz yolun ta kendisi oluyoruz? Kendimizi sorgulamaktan sıkılınca mı seçim yapmaktan, özgür iradeden vazgeçip "akışı" koşullara, hayata, olan'a bağlamaya başlıyoruz?
Cevaplarım vardı kendimce bunlara, Camus'yle başlayıp, onla bitirecektim, "İnsanın kendi kendini yitirdikten sonra, bütün dünyayı ele geçirmesi neye yarar?" diyecektim. Olmadı. Yokmuş hiçbir yanıtım. Bağlayamadım da zaten.
Birak daginik kalsin. Boyle guzel bir yazi.
YanıtlaSilbelki varoluş efsanelerinden ironi yapmışlığın hüznüdür,ne devrimler gördü bu dünya ne idamlara sahne oldu giyotinler ya da yağlı sicimler bence herşey dağınık güzel değiştirmeden evreni yada kendini yada almadan aklını çarşıdan pazardan siyasi eğilimlere boyun eğmeden kendince yaşamsal kurallarına bağlı kalıp öncelik sırası gibi dizilip hayata bağlanmak ya da bağlamak hayatı düğüm düğüm bağcığımın ucuna
YanıtlaSilToplamasanda yazini hatta iki satir bile yazsan beni mest ediyorsun... Operim Dolicim kendine iyi bak...
YanıtlaSilAra verecegini soyledigin yaznda laf edecek yer bile yok ama bizim gibi kurnaz ve gevezeleri durduramazsin. Ozleyecegim ve bekliyorum. Dort gozle.
YanıtlaSil