Sözün başladığı yer yok.
Çok canım yanıyor. Varsayımsal olarak zaman geçtikçe içimdeki bu acının da azalması gerekiyor. Azalmıyor. Sıkıldın, Gün geçtikçe daha çok özlüyorum seni. Artık aşık değilsin bana, Gittikçe zorlaşıyor bu özlemle başa çıkmak. Ben bir alışkanlığım, O üç satır yazıya olan kızgınlığım göğsümü tırmalıyor. Bağırmak istiyorum, avazım çıktığı kadar. Yalnızım, öyle yalnızım ki hırçınlaşamıyorum bile... En çok da kendime kızgınım, hala özlediğim için seni. Bu kadar çok özlediğim için seni. "Ayrılık zor, herkes için zor ama yeni değişikliklere gebedir her zaman."
Döküldüm işte sonunda. Belki yeni hayatıma dönebilirim artık.
3 yorum:
ahhh, ahhh ki ne ahhhh...
".....
Bu ne ki şimdi? dedi o ses. Daha ıssız zamanlar biliyorsun sen. Başkalarının kenarında bile dolaşmaya korktukları kaç kuyunun dibinde kaç gece yıldızlara baktın. Sonra ucu bucağı olmayan ayçiçeği tarlalarında ayılıp kendi sesinden sen bile korkarak 'Yok mu ulan, daha başka numaran kaldı mı, git alayını topla gel' diye hayata posta koydun. Denizin ortasında dalgaları yara yara giden bir teknenin ucunda otururken rüzgarla hayata haber yollayıp 'Git söyle ona, kendi payıma düşen acıyı oturur aslanlar gibi çekerim, hiç de bi bok olmaz' demedin mi. Bırak hayat şimdiki zaman numarasını da yapsın ve sen otur aslanlar gibi acını çek.
...."
atilla atalay- hayaller kahyası
dolicim, herkesi hayatında en az bir kez buluyo bu acı.
yalnız değilsin...
yuvana dön, yazılarına canım...
üzüldüm. en kısa zamanda geçer umarım.
Yorum Gönder