Gezdim çektim geldim.

Gezi yazısı yazamam ben, o yüzden bakalım. Folyo'nun siparişi vardı. Hem habire hdd göçüyor, cdler çiziliyor. Google'a emanet olsun birkaçı. Aynı zamanda "1. Fasikül: Doli Fotoğraf Çekmeyi Öğreniyor". (Doldurucam burayı haber vereyim de. Zamanla, valla bak!)

Bunlar böcük evet, Ayderböcüğü. Korkmuyorum kendilerinden, hem renkleri çok güzel.

Böyle böyle dağlar vardı, adları Kaçkarlar'dı, ki toprakları yoktu. Ya da toprak da yeşildi bilemiyorum. Zira daha evvel böyle bir manzara görmemiş idim. Bozkır insanı beni.

Böyle böyle Fırtınalı dereler vardı. O sallanan iple karşıya geçiyorlardı(mış). On sekiz bin kilometre yukarıdaki evlerine kadar gidenleri de vardı hatta. Kadraja insanlar girmesin diye çok uğraştım, evet.

Şuncağızın üstüne santral denince bi de... aklım almıyor.

Sonra böyle böyle güneş battı. Aslında daha önce. Olsun. Görüldüğü üzere Karadeniz çırpınmıyor. Hatta orada olduğum bir hafta boyunca Ölüdeniz kıvamındaydı.

Demiştim işte, batmaya başladı mı bi kere durmuyo.

Rize'den çıkıp sarı saçlının gediği taşlı Maçka yollarından geçince...

Böyle böyle büyülemeye başlıyor. Fotoğrafın göbeğindeki lastik bittabi büyüleyen.

Ardından gerçek büyü başlıyor. Hem epik, hem mistik, hem kudretli, hem korkup saklanmış, hem yaşam biriktirmiş, hem işgal edilmiş... hem... hem... muhteşem...

Hem bu, vandalizm kurbanı zavallı freskler...

Hem bu, kompleks görünüm, ince ve matematik estetik...

Hem muhteşem manzara, hem kayaların arasından bile fışkıran yaşam....

Ve sonra, yine batan güneş...

Hoşçakal Karadeniz.

Üstüne de Illapu dinleyelim (zira daha fazla tulum ve kemençe sesine dayanamayacağım), Kaçkarlar'dan Andlar'a selam olsun.
Illapu - Pajaro Campana