Eskilerden su yüzüne

Diyor ki bir yerlerde, "Her seçim bir kaybediştir, her tercih bir vazgeçiştir. ... Bu seçim oyununda, vazgeçtiğiniz şey, seçtiğinizden daha değerliyse pişmanlık kaçınılmazdır."*

Pişmanlık...
Çünkü düzenlerimiz hep daha fazlasını istemek, hep daha iyisini istemek üzerine kurulu. Açgözlülük, hani şu yedi ölümcül günahtan biri olan açgözlülük, artık ayrılmaz bir parçamız.

Bir tür günah çıkarma ayinidir bu üç beş satır. Dahasını istemek midir yalının güzelliğini ıskalamanın asıl nedeni? Tüm bir ömür fayda maliyet analizi ise, her nefesimiz bir ikame değere tabi ise; varlığımızın kendisi, salt doğmuş olmamız, salt yaşamayı sürüdürüyor olmamız neyin alternatif maliyeti?

Nasıl da kanıksanmış hayatlar sürdürüyoruz. Varlığımızı sorgulamadan.
Bu nedenle bir kez daha:
"Kimsin ve neye hizmet ediyorsun?"

Kimiz ki, ne kadar ve niye bu kadar önemliyiz ki "pişmanlık" gibi büyük laflar edebilelim. Kapladığımız yer ne kadar, ki yokluğu boşluk olsun?



*Alıntının ilk cümlesi sanırım Can Dündar'ın, sonunu kim, nasıl bağlamış bilemiyorum, yazının ortası, galiba yine Can Dündar'ındı; diyeceklerim son cümleye dair olduğundan atladım. Yazının tamamı burada.