Çemçük yemiş yazı.

"Kesin olan tek şey gelecektir; çünkü geçmiş durmaksızın değişir."

Ne hangi coğrafyanın atasözü olduğunu hatırlıyorum bu sözün, ne de sözü söyleyen arkadaşımın, Laia olor, bunu hangi kitapta okuduğunu. Cümleyi söylediğinde az biraz sarhoştum, üstüne koca koca sayfalar dolduracak kadar yazabilirdim o an. Kişisel tarihlerimizin tarihçileri olarak belleğimizin bize oynadığı oyunlar, bizim belleğimizle oynadığımız oyunlar bir yanda. Hatta "kader". Toplumsal belleklerin yanıltıcılığı, hele de şimdi canım hiç girmek istemiyor ama, örneğin Muhsin Yazıcıoğlu ölümü bu kadar yeni bir vakıayken, iyi baba, iyi eş, adam gibi adam, temiz siyasetçi mertebesine -ne ara- yükselivermişken. Geçiniz...

Ermenilerden neden özür dilemediğime dair yazının* "Laia'ya ithaf 1" adını taşıması 2'nin bu cümleye dair olacak olması ve yine Laia'ya ithaf edilecek olması idi. Ve hatta ithaf 3 de Aslı Erdoğan attırgaç tutturgacı -özetle hadi beah diyen- bir yazı olacaktı. Daha önce de dizi şeklinde gidecek bir yazıyı, şu film aşkları mevzuu, yarım bırakmıştım. Not alma alışkanlığım olmadığından geliyor bunlar başıma. Sonra afedersiniz kalıyor işte böyle ortada.

Bu alıntı ile başladım, üstüne yazacak çok şey olduğu halde harcamak için belki de.

İşin özü şudur ki; (hukukçu ağzı yapma bana) yazmadığım, yazsam da teklediğim şu dönemde neler oldu anlatamam. Çok ayıp ya da çok gizli şeyler olduklarından değil ha, geçmişimin belleğimdeki izi her an değiştiğinden. Çok mu canım yandı? Sahi? Bilmiyorum ki? Hala yanıyor da, ayırt mı edemiyorum yoksa? Yoksa... bir derdim yok da, can sıkıntısından ve bolca da şımarıklıktan mı yakınıyorum durumdan? Bilmiyorum inan. Çok da önemsemiyorum.

Çünkü bir tek benim başıma gelmiyor, kimsenin kendi duygularını/belirsizliklerini kısa sürede sağlıklı tahlil edemeyeceğini öğrendim. Zaman lazım ya hani, lazım ki bellek işini yapsın, konturları çizsin önce, gölgelerini boyasın, sonra silsin tekrar, belli belirsiz bir kaç kıvrım/kıvranım kalıncaya kadar.

Na şuracığa özeti şudur diye diye dört yazının malzemesini de saçıverdim. O da en az! Uzatıp yazacağım da n'olacak?

Ne diyordum, yazmadığım sürecimside şu oldu bu oldu, gereksiz, hem ne oldu ki sahi? Süreç falan, bunlar büyük laflar üstelik, bitti mi ki ola derler adama.

Blogda daha evvel yazmıştım, bir yanlış anlama sonucu güzel bir hevese kapıldığımı (sevgili düşük cümle kurma diyor, ama ben kiim, cümleyi kafa üstü düşürmemek kiim): Her gün üç gün önceye kadarın günlüğünü tutmak. "Bugün" olan şey, "dün" olduğunda nasıl kalıyor aklımda, "evvelki gün" olduğunda ne kadar taze, ne kadarı durulmuş, duygu durumu, yoğunluğu ne yönde değişmiş. Yosa "bugünkü" olay "evvelsi" yani aslında ertesi güne bahsetmeye değmeyecek hale mi gelmiş/gelecek... Her gün önceki üç günü kapsayacak şekilde yazılacak, haftalık - aylık gözden geçirmeler de serbest. Maksat tamamen bir iç yoklama, kendini tanıma. Anlık tepkilerimin, ya da duygularımın, düşüncelerimin ne kadarının kalıcı niteliği olduğunu, ne kadarının sabun köpüğü meşguliyetler olduğunu tahlil edebilmek ve zamanımın ve dolayısıyla da hayatımın ne kadarını neler için harcadığımı kendi gözümle, ama nispeten uzakta duran gözümle irdelemekti. Hiç başlamadım bunu yapmaya. Alıntı cümle ile buyurup buradan da yakabilirim misal.

Kestik!
Gir or'dan jenerik müziğini: Bliss'ten geliyor, A Quiet Conversation.

*Ermeni - özür demişken, QM'den özür diliyorum ben daha ziyade. Hala "sorumluluk kapsamı ve kişi ile yaşadığı coğrafyanın tarihini bağlayan şey nedir" konulu bir mail borçluyum kendisine.

-Vallahi özür dilerim.