Kadınım

Geçenlerde İstanbul'daydım. Hazır oradayken Dali sergisini kaçırmam söz konusu olamazdı... Sergi Emirgan'da Sabancı Müzesi'nde. Beşiktaş'tan Sarıyer otobüsüne bindim, şoföre sahil yolundan gidip gitmediğini, Sabancı Müzesi'nden geçip geçmediğini sordum, her ikisine de evet'i alınca geçtim oturdum. Boğazdan gitmediğimiz açıktı, Levent'in birini, dördünü gördüğümüzde çoktan işkillenmiştim ama olan olmuştu, etrafı seyretmeye verdim kendimi. Maslak, -galiba- Taşkışla falan derken bildiğin orman yüksekçe bir tepenin üstünden nihayet deniz göründü. Sorun şu ki görünen deniz ufuk çizgisine doğru gidiyor. Bildiğin Karadeniz ayol bu! Ramak kalmış. Şoförün yanına dikiliverdim, ben Sabancı Center anladım sizin dediğinizi dedi. "Çok iyi ettiniz, şimdi tarif edin o zaman bana, nasıl Emirgan'a gidicem ben" diye -bence son derece hafif yollu- çıkıştım şoföre. Çünkü zamanım çok kısıtlı, çünkü o gece Ankara'ya dönüyorum, çünkü yolumu banka şubelerinin adlarına bakarak buluyorum, çünkü bir sürü çünküm var!

Yolculardan biri, sıcak iklim insanına has bir atlayışla "Ben de Ortaköy'e gidiyorum, size yardımcı olayım." dedi. Sırf yol göstermek için erken indi otobüsten. Belli o kadar saat otobüste dili şişmiş, lafa Dali'ye mi gideceksiniz diye başladı, cevaben bir tek "evet" alınca duramadı, "İspanyol'du di mi o?". Beşinci dakika itibarıyla nerde okur, ne iş yapar, kız arkadaşı nerde oturur, anaları babaları, hatta kızın dayısı necidir, ne zaman evlenip nereye yerleşeceklerdir hepsini anlatmıştı sağolsun. Ankaralı olduğumu öğrenince "Belli" dedi, "otobüse disiplin getirdiniz!" Gülmekten altıma işerdim normalde bu tespit karşısında ama doğma büyüme Ankaralı olduğumdan ciddiyetimi koruyup az güldüm. "Bu kadar güzel değil elbette Ankara, ama düzenlidir" diyecek oldum, "belli" diye başladı yine lafa, "hata payı yok".

Yanlış bilmiyorsam Avrupa dillerinde şehir ve şehir adları dişi sözcükler. Şehir bana da hakikaten dişi gelir hep. Farklı farklı kişilikleri, güzellikleri ve kaprisleri olan kadınlardır şehirler. İzmir mesela, şımarık, biraz da kahpe hani, amma çok da cilveli bir kadın. Muğla, savruk, baba ocağından kaçar kaçmaz kabak çiçeği gibi açılmış, al yanaklı köylü güzeli. İstanbul... rakısı bol bir gecelik kaçamaktan sonra bir hafta sarhoşluğunun sürmesi gibi çarpar adama tokadını.

İstanbul... şehvetli, hırçın, delice aşık olduğum sevgilim. Ankara... belki bezgin, belki yaşlı - yıllardır koynunda uyuduğum anaç, şefkatli, sadık eşim. Ve ben başka kadınlarla kaçamak yapsam da, hep karıma dönerim.

O döndüğüm kucak beni usandırır, sıkıp boğar kimi zaman. Habire boğaz beslemekten, rutubeti almış yürümüş, tuzluğunda tuzu topaklanmış, kavrulmuş soğan kokusu duvarlarına sinmiş mutfaklar vardır ya, Ankara o mutfaktaki kadın olur bazen. Gece koynuna girdiğimde alacağım kokuyu bildiğim kadın. Dedim ya başta, yakın zamanda İstanbul'daydım işte, varmayın üstüme, güzel söz çıkmıyor ağzımdan başka.